کدوک ... در بلندا

می توان گفت که خود حمایت و ترمز کردن در برف از مهم ترین تکنیک هایی است که هر کوهنورد باید آن ها را فراگرفته و بر آن ها مسلط شود اما بهترین راه خود حمایت و ترمز در برف جلوگیری از سقوط و لیز خوردن است.همواره باید این را به یاد داشت که امکان ترمز کردن برای شما وجود ندارد و شرایط ایده آل شما نمی باشد.

 

شما باید ابتدا روش های حرکت در برف را در شیب های ملایم تمرین کرده و کاملا بر آن ها مسلط شوید و تنها در این صورت است که در شیب های تند تر می توانید عکس العمل مناسبی از خود نشان دهید.

همواره در حرکت خود در مسیر های برفی می بایست کلنگ خود را آماده در دست داشته باشید و آماده ترمز کردن باشید.

حالات مختلفی برای لیز خوردن وجود دارد که برای هر کدام باید از روش خاص خود بهره بگیرید.در زیر به چند روش آن اشاره می کنیم(در طرح درس کارآموزی برف به صورت کامل به روش های ترمز پرداخته شده است):

 

حالت اول : سر خوردن از روبرو

سر خوردن عادی یا سر خوردن از روبرو. این سر خوردن بیشتر در فرودها پیش می آید و ساده ترین شکل بر هم خوردن تعادل است . در این وضعیت باید به سرعت دست به کار شوید و سر کلنگ را که در دست شما است را به کنار پهلوی خود در برف فرو کنید و با دست دیگر به بدنه کلنگ فشار آورید و به سمت سینه خود بچرخید

 

۲-سر خوردن با صورت و سر و سینه

یکی دیگر از حالت ها، سر خوردن با صورت و سینه است که این حالت هم بیشتر در فرود ها رخ میدهد و از حالت اول کمی خطرناکتر است. برای ترمز در این وضعیت، سریعا کلنگ را در دو دست خود به حالت آماده در آورید و سپس تیغه کلنگ را در روبروی صورت خود و در برف فرو کنید و با دادن یک حرکت چرخشی به بدن، حول نقطه تیقه مانند پرگار بچرخید و به حالت وضعیت شماره 1 درآمده و ترمز کنید .

        

 

۳-سر خوردن با کمر و به پشت

از خطرناکترین حالت سر خوردن که بیشتر در هنگام صعود رخ می دهد، افتادن از پشت با کمر است که در این حالت حتی می تواند به کله ملق شدن شخص در هنگام صقود هم بی انجامد.
در این وضعیت باید به سرعت کلنگ را در دو دست خود بگیرید و همانطور که با کمر به سمت پایین سر می خورید، تیغه کلنگ را در کنار پهلوی خود و در برف فشار دهید و با یک حرکت چرخش، گردش به وضعیت شماره 1 درآمده و سریعا ترمز کنید.

 

 

سوال مهم : آیا پاها را باید بالا نگه داشت یا در برف فرو کرد؟

من در بیشتر منابع فارسی خوانده ام که می بایست پاها را بالا نگه داشت و یا حداقل هنگامی که کرامپون به پا داریم باید این کار را کرد اما در وبلاگ American Alpine Institute استثنایاتی قایل شده است و می گوید که در بیشتر موارد موارد می توان از پا ها برای افزایش سرعت ترمز استفاده کرد.طبق نظر نویسنده AAI سه نظریه برای این سوال وجود دارد:

نظریه اول اینگونه بیان می شود که همواره می بایست پاها را بالا گرفت.این حالت مانع از به هم خوردن وضعیت شما و پشتک زدنتان می شود.

نظریه بعد به این صورت است که شما می بایست که شما می باید پنجه ی پای خود را در برف فرو کرده تا به ترمز کردن خود کمک کنید.وارد کردن پنجه ی پا به درون برف باعث افزایش اصطکاک و مقاومت در برابر لیز خوردن می شود.اگر چه در این نظریه زمانی شما می بایست این کار را انجام دهید که کرامپون به پا ندارید.در صورتی که شما کرامپون بسته اید و پنجه خود را درون برف فرو کنید امکان دارد این کار باعث آسیب دیدگی و یا ملق زدن شما شود.

نظریه سوم بدین صورت است که شما همواره می بایست پنچه خود را در برف فرو کنید.بدون توجه به اینکه ایا شما کرامپون به پا دارید یا نه.در این نظریه ترمز کردن مهم ترین چیز به حساب می آید و خطر ملق زدن و آسیب دیدگی را در برار سریع تر ترمز کردن کم اهمیت تر می داند.

بیشتر مربیان و راهنمایان AAI از ادغام نظریه دوم و سوم برای آموزش استفاده می کنند و افرادی که از نظریه اول برای آموزش استفاده می کنند امروزه بسیار کم هستند.مهم ترین قسمت در تکنیک خود حمایت ترمز کردن و توفقف لیز خوردن است و در بیشتر مواقع این به این معنا ست که شما می باید از پایتان نیز به عنوان عضوی از سیستم خود حمایت استفاده کنید.

سوال مهم در تفاوت اصلی نظریه دوم و سوم است.در  نظریه دوم شما زمانی از پای خود بهره می گیرید که کرامپون به پا ندارید ولی در نظریه سوم شما در هر صورت پنجه خود را باید در برف فرو  کنید.در کوهنوردی آلپاین به ندرت قانونی به طور ثابت وجود دارد و این موضوع هم شامل این استثناست. هر دو نظریه در جای خود کاربرد خود را دارند و این به نوع برف بستگی دارد.

اگر شما در حال حرکت بر روی یخ سخت و سفتی هستید٬پس می بایست در این حالت پاهای خود را بالا نگه داشته ٬ اما اگر بر روی زمین نیمه سخت که در بعضی نقاط سخت و سفت می باشد هستید  بهتر است در این حالت پنجه ی خود را درون برف فرو کنید.

شما می بایست همواره دو سوال را در کوهستان در ذهن خود داشته باشید:احتمال سقوط و لیز خوردن به چه اندازه است؟ و پیامد های سقوط و لیز خوردن چه خواهد بود؟ اگر شما این سوال ها را  در ذهن خود مرور کنید و روش های مناسب را به خاطر داشته باشید می توانید عکس العملی مناسب از خود در مواقع خطر نشان دهید.

توجه :در طرح درس فدراسیون گفته شده است در تمامی شرایط می بایست پاها را بالا گرفت. در ترجمه ی دیگری از آقای افشین یوسفی در وبلاگ باشگاه دماوند دیدم که گفته شده بود زمانی که کرامپون نبسته ایم می توان پاها را در برف فرو کرد.و اما در این وبلاگ چیز دیگری بیان شده است.لطفا دوستانی که در این زمینه تجربه دارند نظر خود را بیان کنند.

 

 چند مورد در مورد بند حمایل کلنگ

 اختلاف نظراتی در مورد استفاده کردن یا نکردن از بند حمایل کلنگ وجود دارد.بیشتر راهنمایان AAI بر این باورند که بهتر است در مسیر های متعارف کوهنوردی از بند حمایل استفاده نکرد.
بیشتر افراد علاقه ی زیادی به استفاده از بند حمیل دارند زیرا استفاده از بند حمایل احتمال از دست دادن و انداختن کلنگ را کم می کند اما راهنمایان کوهتان AAI ترجیح می دهند در قسمت هایی که شیب آن ها بیشتر است از آن استفاده کنند.استفاده دایمی از بند حمایل دو عیب دارد.اول اینکه این کار زمان زیادی را در تعویض دست کلنگ از ما می گیرد و این بسیار مهم است.دوم اینکه در صورت سقوط کردن اگر کنترل کلنگ خود را از دست بدهید بند حمایل احتمال اینکه کلنگ به شما آسیب بزند را افزایش می دهد.

بعضی افراد علاقه داند که بند حمایل کلنگ خود را به هارنس خود متصل کنند اما این بدترین کار ممکن است.زیرا در صورتی که در حین سقوط کنترل را از دست بدهید احتمال اینکه شما توسط کلنگ زخمی شوید به شدت افزایش می یابد.

 

اتصال کلنگ به کوله

در کوله های جدید معمولا دو تسمه وجود دارد که  آن ها برای اتصال کلنگ و یا تبر یخ ها مورد استفاده قرار می گیرند.
نحوه اتصال بدین صورت است که سخمه را از بالا از درون تسمه عبور داده و سپس آن را بر می گردانیم و بالا می آوریم و ان را توسط تسمه مخصوص خود محکم می کنیم.

        

منابع :وبلاگ انجمن کوهنوردان آمریکا ٬ وبلاگ باشگاه دماوند ٬ طرح درس فدراسیون

 

 

پي نوشت : پي نوشتي بي ربط با کوه و سنگ و ... ولي مرتبط با ...